สวัสดีค่ะแฟนเพจที่น่ารักของสุ่ยหลิน^^ หลังจากเราได้ติดตามวิธีการเรียนภาษาจีนตามสไตล์ปั๊มภาษาจีนไปแล้ว สุ่ยหลินก็ขอนำเสนออีกเรื่องเล่าอีกเรื่อง ซึ่งถือว่าเป็นความเชื่อผิ๊ด ผิด เกี่ยวกับการเรียนภาษาจีน ลองอ่านดูว่าใครมีความเชื่อแบบนี้ สุ่ยหลินขอบอกว่าให้เปลี่ยนความคิดเสียใหม่โดยด่วนๆๆ!!! เพราะว่าไอ้ความเชื่อแบบเนี้ย ไม่ช่วยให้เราเรียนภาษาจีนให้ดีขึ้นหรอก และนอกจากไม่ช่วยดึงแล้วยังช่วยฉุดอีกตังหาก สุ่ยหลินบอกไว้เลยนะจ๊ะ

เชื่อสุ่ยหลินเถอะว่า “เราเป็นอย่างที่เราคิด” ถ้าเราคิดว่าทำไม่ได้ ชาตินี้เราก็ไม่มีวันทำได้ค่ะ ภาษาจีนก็เหมือนกัน ปีใหม่แล้ว คิดใหม่ ทำใหม่ คิดว่าคนอื่นเรียนเก่งได้ เราก็เรียนเก่งได้เหมือนกัน เพราะสุ่ยหลินและแฟนเพจเราต่างก็เท่าๆ กันจ๊ะ ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบใครเลยนะ มาเรียนไปด้วยนะ จุ๊บๆๆ

มาติดตามความเชื่อผิดๆ เกี่่ยวกับภาษาจีน ที่เราอ่านจบแล้วต้องทิ้งความคิดพวกนี้ใส่ถังขยะซะให้หมดเลยนะ

อ่านเลยจ้า^^

สุ่ยหลินว่าหลายคนอาจงง ว่าทำไมภาษาจีนถึงเรียกได้หลายอย่างจัง ตอนเริ่มเรียนใหม่ๆ สุ่ยหลินก็งงเหมือนกันว่าทำไมต้องเรียกตั้งหลายชื่อ ทั้งๆ ที่ทั้งหมดก็คือภาษาจีนกลางเหมือนกันแหละ
มีทั้ง 国语, 普通话, 汉语, 中文, 白话文 ฯลฯ
ซึ่งทั้งหมดแปลว่า “ภาษาจีนกลางแมนดาริน!” ><‘

พวกเราเองเรียนภาษาจีนในฐานะคนต่างชาติ อาจไม่เห็นความแตกต่าง แต่คนจีนฟังแล้วรู้สึกว่า sensitive บางชื่อก็ตั้งมาเพราะเหตุผลทางการเมือง บางชื่อก็เกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมและความเป็นมาค่ะ

พอฟังอาจารย์เล่าให้ฟังก็ถึงบางอ้อ เลยอยากเล่าให้มิตรรักแฟนเพจฟังจัง ถึงแม้ว่าเราจะรู้คำแปลแล้วว่า คำพวกนี้แปลว่าภาษาจีนกลางทั้งหมด แต่พอรู้เหตุผลก็ช่วยให้เราจำได้แม่นขึ้น อาจารย์ถึงว่าเรียนภาษาต้องเรียนให้ถึงแก่น มันเป็นอย่างนี้นี่เองงงงงง….(เอคโค่) อุ อุ
เริ่มเลยนะค้า

สวัสดีค่าแฟนเพจที่น่ารักของสุ่ยหลิน ช่วงนี้เนือยๆ เหนื่อยๆ เรียนกันมาเยอะ ท่องไวยากรณ์ก็เหนื่อยเพลียฮาร์ท วันนี้เรามาพักด้วยโพสเบาๆ กันเรื่องแปลกๆ ของเมืองจีนมั่งดีกว่านะคะ

วันนี้สุ่ยหลินจึงขอรวบรวมเรื่องแปลกเกี่ยวกับคนจีนในสายตาคนไทยอย่างเรา มาอ่านกันเล่นๆ ดีกว่า ต้องบอกก่อนเรยว่าทั้งหมดเป็นคหสต. ของสุ่ยหลินคนเดียวนะครัชชคนอื่นอาจจะว่าไม่แปลกก็ได้ แล้วก็บางเรื่องแปลกในสายตาเราแต่ไม่แปลกในสายตาคนจีนเหมือนกัน เรื่องแบบนี้ทุกบ้านทุกเมืองก็มี เค้าว่าแปลกเราว่าไม่แปลก เพราะเป็นเรื่องของความเคยชิน วัฒนธรรม ประเพณี เข้ามาเกี่ยวข้องอ่ะค่ะ

แพล่มมานานแระ ติดตามเลยดีกว่า^^ คุณผู้อ่านมีเรื่องไหนที่คิดว่าแปลกมาแชร์กันได้นะจ๊ะ อิ อิ

ตอนก่อนนู้น (ไม่นานนะจ๊ะ โพสที่แล้วเอ๊ง) สุ่ยหลินเล่าถึงว่าเราจะไปเรียนเมืองไหนดี สรุปมโนว่าเราเลือกเมือง เลือกมอได้แระ

คำถามต่อไป…คือแล้วจะไปนานแค่ไหน แม่ก็ห่วง พ่อก็รัก แฟนก็คิดถึง หมาที่บ้านก็จะหงอยเหงาหากเราไม่อยู่

อันนี้ขอตอบแบบรวบรัดตัดความเลยว่า ขึ้นอยู่กับเป้าหมาย ดีกรีและความสามารถภาษาจีนของเรา ณ ตอนนี้ค่า

สวัสดีค่าแฟนเพจที่น่ารักของสุ่ยหลินทุกคน^^ ตอนนี้สุ่ยหลินก็กลับมา@กรุงเทพฯ เรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ วันนี้ก็เลยอยากจะสรุปประสบการณ์ตัวเองที่ได้ไปอบรมที่มหาวิทยาครูปักกิ่ง (北京师范大学) มา มีหลายอย่างเลยที่สุ่ยหลินคิดว่าเราคนไทยเองน่าจะเก่งกว่านี้ได้ ไปไกลกว่านี้ได้นะ เราสู้ไปด้วยกันดีกว่าเนอะ

ติดตาม 5 ประสบการณ์เรียนจีน ที่ปักกิ่งของสุ่ยหลินได้ในโพสนี้ค่าา^^

ปล. ทั้งหมดเป็นคหสต. (ความเห็นส่วนตัว) ของสุ่ยหลินนะจ๊ะ ใครมีความคิดเห็นที่แตกต่างมาถกกระโปรง..เย้ย! มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้จ้า

สุ่ยหลินจั่วหัวให้มันส์ไว้หน่อย แต่จริงๆ ที่อยากบอกก็คือว่าถึงแม้ว่าเราตั้งใจอยากจะเอาดีภาษาจีนแล้วก็อย่าทิ้งภาษาอังกฤษอย่างเด็ดขาด

อันนี้ขอเล่าจากประสบการณ์ตัวเองเลยนะ ว่าเห็นมาพอสมควรที่คิดว่าชั้นจะเรียนภาษาจีนล่ะ ภาษาอังกฤษไม่ต้องเรียนมันล่ะ ปวดหัว จำไม่ไหว เอานี่ล่ะ ชั้นร้ากกู่เทียนเล่อ ฯลฯ
สุ่ยหลินขอแนะนำอย่างใจจริงของหมวยเลยว่า อย่าค่ะ อย่า!!!

สวัสดีค่าแฟนเพจที่น่ารักของสุ่ยหลินทุกคน^^ กลับมาอ่านโพสเบาๆ แต่เปี่ยมประโยชน์เพรียบบบจากสุ่ยหลินกันนะ (อวยตัวเองก็เป็น อิ อิ) สุ่ยหลินเองได้รับคำถามก็นับว่าบ่อยอยู่เหมือนกัน ว่าไปเรียนเมืองจีน หรือไปทำงานเมืองจีน ค่าครองชีพเท่าไหร่?? เช่นว่าครอบครัวจะส่งลูกไปเรียนเมืองจีน ถ้าคิดค่าใช้จ่ายต่อเดือน เดือนนึงต้องใช้เงินค่ากินอยู่เท่าไหร่? หรือถ้าเราถูกส่งไปทำงานเมืองจีน เราจะรู้ได้ไงว่าเงินเดือนที่เค้าให้มานั้นพอมั๊ยกับค่าครองชีพของเรานะ? เราจะได้รู้เลาๆ คร่าวๆได้ยังไงว่าแบบนี้ถือว่าน้อยไป แบบนั้นให้เงินเดือนเยอะดี (ต้องรีบคว้าไว้) หรือต้องเอากลับไปต่อรองกับ HR ที่จ้างเรา แล้วมาคำนวนข้อดีข้อเสียอีกทีว่าจะไปดีไหมนะ?

ติดตามเรื่องเมืองจีนเค้ามีค่าครองชีพเท่าไหร่นะ? ในโพสนี้กะสุ่ยหลินค่าาาา^^

เวลามีถูกเชิญไปเป็นแขกกินโต๊ะจีน สุ่ยหลินคิดว่าหลายคนอาจจะรู้สึกอึกอักๆ นิดหน่อยกลัวว่าจะทำอะไรเปิ่นๆ หรือป่าว สุ่ยหลินเองตอนอยู่เมืองไทยก็เคยกินโต๊ะจีน (โต๊ะแชร์) บ้าง อาศัยว่าเราเป็นเด็ก (ตอนนู้น) ทำอะไรก็ไม่ผิดเนอะ แต่พอไปเรียนเมืองจีนจริงๆ เค้าเชิญไป ตอนนั้นก็ไม่เด็กแล้วค่า จะทำอะไรก็ต้องดูทิศทางลมด้วย กลัวจะหน้าแตก เดวจะขายหน้าประเทศชาติและเจ้าภาพ ><‘

เลยสรุปมาเล่าสู่กันฟังนะจ๊ะ อันนี้ต้องบอกก่อนเลยว่าแต่ละพื้นที่ของจีนก็อาจมีธรรมเนียมปฏิบัติที่แตกต่างกันออกไป อันนี้เป็นกฏ กติกา มารยาทสากลอันกลางๆ ซึ่งภาษาจีนเรียก 中国礼节(zhōng guó lǐ jié) = ธรรมเนียมมารยาทจีน

ติดตามกันเลยน้า

ตอนที่แล้วคุยกันว่าในความคิดของสุ่ยหลินไปเรียนเมืองจีนยังไงให้แฮปปี้ โดยสองข้อแรกก็คือยอมรับในความต่างและผูกมิตรกับคนจีนเข้าไป วันนี้มาต่อกันนะคะ เริ่มเลยยย!